Velaquí a que faltaba; María Victoria Moreno, Letras Galegas 2018.

Das cinco #mulleres que foron agasalladas cun día das #LetrasGalegas, e desas tres que estaban entre Rosalía e Xela Arias,  quedaba por adicarlle un día nesta nosa páxina a  María Victoria Moreno, da que confeso ter un descoñecemento case total, sen embargo, a segundo fun lendo sobre a súa vida e a súa obra recoñecín esta “Anagnorise” seica a súa obra máis famosa, que se editou en múltiples ocasións e se traduciu a varios idiomas e que tamén ten que andar por algures nesta miña anárquica biblioteca.

Quizáis o primeiro que chama a atención é que a autora non naceu en #Galicia como podiamos supoñer senón en Valencia de Alcántara provincia de Cáceres un 1 de maio de 1939, e que finou en Pontevedra en novembro de 2005.

Foi esta muller, editoria, tradutora, conferenciante, escritora de literatura infantil e xuvenil e profesora de ensino secundario en instituos de Lugo, Sanxenxo e Pontevedra.Hai cumprida información na rede sobre dela, somentes  suliñar que durante a ditadura franquista como podedes supoñer e como eu podo acreditar estaba prohibido o #ensino de lingua galega nas aulas, mais María Victoria adicaba parte das súas clases de literatura española dos venres a ensinar literatura galega.

Participou activamente na vida cultural e política de Pontevedra e Galicia. A súa fascinación dende moi nova por Galicia e pola súa lingua provocaron nela unha entrega absoluta á defensa e promoción do #galego.Reproducimos unhas palabras que dirixiu  ó profesor Alonso Montero co que a unía unha grande amizade: « Eu non teño casa patrucial en Galicia e non podo falar da «hortiña que quero tanto» nin das «figueiriñas que prantei», mais pouco importa isto se a miña voz chega ás escolas e ós institutos deste país [...] ¿Ten isto algo que ver coa influencia que exerceu sobre min Xesús Alonso Montero? Evidentemente si, alomenos en parte.

[...] O meu estilo é meu, e coido que llo debo a meu pai e os xenes moriscos que me transmitiu. A actitude ante a lingua, a ética e o compromiso cos seus falantes herdeinos de quen foi o meu mestre, de quen me honro e recoñezo coma mestre. María Victoria Moreno morreu no hospital de Pontevedra, cando tiña 66 anos de idade pasadas as nove da mañá do 22 de novembro de 2005, vítima dun cancro.A súa biblioteca persoal, de 5 009 volumes,incluídas varias edicións e uns 150 estudos de Don Quixote, foi doada ao IES Gonzalo Torrente Ballester.

Estamos encantadas de ter coñecido esta muller, e a todas as anteriores das que fomos dando conta aquí neste noso curruncho que ten sabor #fiminino.

Martina Carracedo

24/05/2022

Comparto este poema:«I. MONÓLOGO ADICTOIgnoro que lugar é este onde me atopocos meus ósos e os silencios das palabras.Detesto esa voz que vén tan altacoa que persegues da miña morte detalles.Só teño para ti xestos primarios.Despedazada,outros xa van gastados.Un día tiven desexos e cumprínos,na roda da fortuna xoguei con talla,Se xa só teño necesidades, ¿ que dis tientre esas frases? É doutro de quen falas»

Martina Carracedo

14/05/2021

As que faltaban.Inma Antonio Souto, Uxía Casal e Luisa Villalta, estas son as señoras das letras dos tres últimos anos e eran as que nos quedaban por nomear aquí neste voso curruncho que vén sendo esta páxina.

Dicir que a primeira é unha auténtica descoñecida para min, e decidín non adicarlle unha publicación concreta por seren ela máis destacada no mundo do teatro que no da #literatura.Un #libro titulado "Vidas exemplares" de Uxía Casal, señora das letras no 2021, anda por algún lugar da nosa anárquica #biblioteca, e lembro que se trataba de varios relatos dos que gocei no seu momento e que rememoro cunha sensación agradable.

E destoutra última Luisa Villalta, confeso, tamén, un descoñecemento profundo, e mira que para morrer dabondo nova a súa obra e variada e abondosa.Velaquí o que di a wikipendia:

"Luísa Villalta Gómez, nada na Coruña o 15 de xullo de 1957 e finada na mesma cidade o 6 de marzo de 2004, foi unha #escritora, filóloga e violinista #galega.Licenciada en Filoloxía Hispánica e Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, exerceu como profesora de lingua e literatura galegas no IES Isaac Díaz Pardo de Sada. Titulada superior en violín, formou parte da Orquestra de Santiago de Compostela desde 1985 e, máis tarde, da Xove Orquestra de Galicia, así como de diversos grupos de cámara galegos. Escribiu poesía, relatos e teatro.Desenvolveu unha intensa actividade cultural: deu seminarios, recitais de poesía e palestras, entre outros. Colaborou en varias publicacións, entre elas, Man Común, A Nosa Terra, Festa da Palabra Silenciada, Tempos Novos, Grial, Luzes de Galiza, Agália, Boletín Galego de Literatura, A Trabe de Ouro, Enclave ou Página abierta.[4] Participou en entidades como a AELG, o Foro da Cultura Galega ou A Mesa pola Normalización Lingüística.

No 2018 a súa familia cedeu os seus fondos documentais ao Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades."Deixo aquí un fragmento dun poema seu "estudo das sombras" que podedes ler enteiro entrando na  Biblioteca virtual galega:

«E pasa a verdade baixo estrelas cambiantes.Farase tarde, co frío da tarde e a morte do frío.Virán equivocadas xeracións procurando un presenteque foi, que será, mais que non se produce,un presente sen sitio no eterno cincento do chan,nos eidos sementados de olvido.»

Martina Carracedo

Hoxe seica foi o día do libro; xenial, estupendo, marabilloso.  pero a nosoutras seméllanos pouco cousa un día para un obxecto tan prezado e tan precioso para nós.

Por iso aquí falamos de libros case que cada vez que escribimos, e xa sabedes que a maiores de ser lectoras avezadas e viciosas tamén parimos ó mundo as nosas propias criaturas que están aí esperando a que lle adiquedes unhas miradas apaixoadas. Aquí vos deixo os enlaces onde os podedes mercar:

A nai que me pariu:www.leer.la/B07YYFHPSG

La madre que me pario: www.leer.la/B07Z7Q661N

Autopublicar: esa carreira de obstáculos:http://leer.la/B083LMN6LX

De Cuba traio un cantar: www.leer.la/B08LGVZP55

Cancións do mar: www.leer.la/B0B14G8PHP

Espero que alguén nos estrañara, que se decatara que hai un tempo que non escribimos tan a miúdo por aquí, pois para esas amables personas que notan a nosa ausencia, dicir que con esta nova situación de xubiladas andamos a investigar cousas e causas, unha delas as viaxes ofertadas do imserso para xente grande coma min, xa vos contarei as miñas impresións por terras da península.

Outro motivo que nos tivo un pouco afastadas deste noso teclado, é un proxecto no que vimos traballando xa hai un lote de tempo, moito para min que son desas que quero as cousas xa, pois desta tocou ter paciencia e esperar, pero penso que agora en pouco tempo  a cousa vai callar. Xa vos irei contando.

Lede libros todos o días.

Martina Carracedo

Hoxe compártovos esta reseña que fixo do meu libro: A nai que me pariu, www.leer.la/B07YYFHPSG  Antonio París Ortíz.

Xa  vai aló un tempiño, pero hoxe topei con texto e conmoveome.  Antonio é unha persoa comprometida e que nos axudou nun tema tan complexo como o é o #AcosoLaboral e a  súa opinión é moi vabiliosa para min. Dende aquí doulle as grazas e mándolle unha aperta.

«Te aseguro que tengo una extensa lista de espera de #libros interesantes pendientes de lectura, pero el tuyo toca un tema que me toca especialmente mis fibras sensibles. Y es que tanto mi experiencia personal como las experiencias traumáticas de otras personas que he visto de cerca en la asociación, me han ayudado a ver que desprendernos de los mitos que se nos han inculcado desde niños es imprescindible para ser seres humanos realmente #libres.

Y no hablo solamente del #mito de que “madre no hay más que una”, que también, sino de otros como la #familia, la #patria, la #bandera, las #religiones, las #razas, etc. Se nos infunden modelos míticos que en realidad no existen, y si no nos adaptamos a ellos nos hacen sentir culpables. Y no es fácil liberarse de ellos, es una tarea para toda la vida.En los casi 20 años que llevo trabajando en la Asociación contra el Acoso he visto muchos casos en los que al #problemaLaboral se le unía un problema personal con raíces familiares profundas y del que la persona no era consciente. El mito la cegaba. Y casi siempre han necesitado #terapia #psicológica.

Tu libro expone con claridad la dureza de tu experiencia personal y estoy convencido de que va a ser muy útil para que otras personas comprendan sus propios problemas. Y muy concretamente estoy pensando en una que, tras una terapia que le hizo ver con claridad su situación, cortó radicalmente sus #relaciones con su #madre y ésta reaccionó manipulando a otras personas intentando hacerle el mayor daño posible, creándole un ambiente hostil  y de rechazo precisamente donde más problemas podría causarle. En mi modesta opinión, una psicópata, pero encantadora con quien le interesa. Estoy convencido de que esta víctima se sentirá bastante identificada con tu relato.

En el texto hablas de una terapia psicológica que estás siguiendo y entiendo que está dando sus frutos, aunque en otra parte hablas de una cierta desconfianza hacia estos tratamientos. Desde mi avanzada edad (casi 80) y mi experiencia en tratar con personas con traumas importantes te puedo asegurar que estás haciendo lo que debes hacer  y lo notarás. Es importante que haya una buena conexión entre terapeuta y paciente, porque la psicología no es una ciencia exacta, pero tu relato me transmite la impresión de que es así. Enhorabuena.  Te felicito por haber dado este paso y espero que, tal como prometes, sigas escribiendo. Seguro que tienes mucho que aportar. Y por favor avísame cuando escribas otro libro.»

Martina Carracedo

14/03/2024

Onte recibín esta mensaxe da foto da esquerda, como non se le moi ben direivos que me informan de que  me atopo no listado definitivo de participantes nun concurso de microrelatos.  

Dende logo non estou entre as gañadoras. Afondando no asunto, resulta que o que fan (supoño) e xuntar a todas as participantes (ou a moitas delas) e logo fan un libriño que podes mercar. Que listiños son! Xogan con ese enorme desexo de moitas persoas que escribimos a ver algo noso publicado, aínda que sexa coma neste caso unha cousiña de só 200 palabras.

Como nosoutras xa hai uns anos que experimentamos o enorme gozo de ter nas nosas mans un libro co noso nome na capa, pois vai ser que non imos picar.

O FB cos seus logaritmos ou co que sexa a min enviame moitas cousas destas de concursos literarios e por veces, pois, dáseme por escribir algo, sobre todo se coma neste caso non teño que facer un grande esforzo, e a dúbida que se me presentou cando recibín a mensaxe, foi: Que mandaría eu??

Cústoume un algo de tempo atopalo, confeso que estiven a piques de abandonar a procura, mais conseguín e aquí volo comparto a ver qué vos parece.

«Mis manos atesoran la memoria de tu cuerpo, ellas han definido tus  límites con sus caricias, han experimentado  la sublime suavidad  de tus labios gruesos y el calor de una boca ansiosa.Mis manos aún pueden dibujarme tu cuerpo ausente.»

Martina Carracedo

13/03/2024

Esta frase repítese cunha certa frecuencia nunha serie que estiven a ver: “Sex Educatión”. Xa vos falei dela nalgunha outra ocasión e recoméndovola, incluso para ver con fillos adolescentes, como maneira, se cadra máis doada, de falar do tema sexual, que aínda nos custa un lote. Parece intreresante o visionado desta serie dada a soltura con que se tratan temas sexuais por veces complexos e diversos.

Pero o que ía, a esta frase: “Este é un lugar seguro onde podes falar de calquera tema que che interese ou preocupe…” Estas palabras, como digo, repiteas cunha certa frecuencia a nai do protagornista da serie que ten coma profesión a de terapeuta sexual. Chámoume a atención e  paréceme moi interesante, ata o punto de que considero que todas deberiamos ter un lugar así. Un lugar onde poder falar de cousas do noso interese ou de cousas que nos preocupan sen medo a sermos criticadas, ou xulgadas.

A #familia debería ser, dende logo, un lugar así onde os seus membros se sentisen con #confianza dabondo para abrirse a esa súa pequena #comunidade que debería ser de apoio e non de xuízo, mágoa que en moitos casos sexa todo o contrario.

Nesta nosa páxina aquí tamén te podes sentir segura de deixar as túas opinións, e se prefires un pouco máis de intimidade aquí cara o lado esquerdo, hai unha conta de correo: carracedomartina@gmail.com. Un lugar seguro onde podes deixar as túas suxestións, ou comentar calquera cousa que che pete, iso si, utilizando un tono #amable e respectuoso.

Imaxe de: Andy en Pixabay

Martina Carracedo

12/03/2024

Interrompemos a Mary Wollstonecraft e a súa "Vindicación dos dereitos da muller" porque hoxe fun a presentación deste #libro de Xosé Antón Parada, e teño que dicir que foi a máis amena de todas cantas levo asistido nos últimos tempos, e a cousa ten mérito porque trátase dun tema completamente descoñecido para nosoutras.

O autor traduciu para o galego este famoso texto O Código de Hammurabi, escrito nun idioma o #acadio do que descoñecía ata o nome, xa non digamos, logo, as súas orixes e fundamentos, mais cando unha persoa fala con paixón dun tema que domina, que ama, pois prodúcese a maxia.

Parabéns para o autor, para a editorial Rinoceronte e para todas galegas por esta importante achega para a nosa lingua.

Martina Carracedo

«INTRODUCCIÓN DA AUTORA

Logo de considerar o devir histórico e contemplar o mundo vivo con cobizosa solicitude, as emocións máis morriñentas de indignación desconsolada oprimiron o meu espírito e láiome de me ver na obriga de confesar tanto que a Natureza ten establecido unha gran diferencia entre un home e outro como que a civilización que até agora houbo no mundo foi moi parcial.  Repasei varios libros sobre educación e observei pacientemente a conducta dos pais e a administración das escolas. Cal foi o resultado? A profunda convicción de que a educación descoidada das miñas semellantes é unha gran fonte de calamidade que deploro e que as mulleres, en particular, fanse débiles e depreciables por unha sorte de causas concorrentes, orixinadas nunha conclusión precipitada. A conducta e os modais das mulleres, de feito, proban con claridade que as súas mentes non se atopan nun bo estado de saúde, porque o mesmo que as flores plantadas nunha terra rica demais, a forza e proveito sacrificase á beleza, e as follas suntuosas, logo de teren resultado gozosas a unha mirada esixente, murchan e abandonan o talo moito antes do tempo en que terían que chegar a sazón. Imputo unha das causas deste florecer estéril a un sistema de educación falso, organizado mediante os libros que sobre o tema escribiron homes que, ó considerar ás mulleres máis como tales que como criaturas humanas, amosáronse máis dispostos a facer delas damas sedutoras ca donas e nais racionais; e esta homenaxe enganosa distorsiona tanto a comprensión do sexo, que as mulleres civilizadas do noso século, cunhas poucas excepcións, só desexan afervoadamente inspirar amor, cando deberían abrigar unha ambición máis nobre e esixir respecto pola súa capacidade e virtudes.

Xa que logo, nun tratado sobre o dereitos e costumes das mulleres, non se deben esquecer as obras escritas expresamente para o seu perfeccionamento, en especial cando se afirma con termos directos que as mentes femininas se atopan debilitadas por un refinamento falso, que os libros de instrución escritos por homes de talento presentan a mesma tendencia que as producións máis frívolas, e que, ó verdadeiro xeito mahometano, son tratadas coma se foran seres subordinados e non como parte da especie humana, cando se acepta como razón perfectible a distinción solemne que eleva o home sobre a creación animal  e pon un cetro natural nunha man débil.

Sen embargo, o feito de eu ser muller non debe levar ós meus lectores a supoñer que pretendo axitar con violencia o debatido tema da igualdade ou inferioridade do sexo, pero, como tropezo con el no meu camiño non o podo eludir, sen expoñer á interpretación errada a liña principal do meu razoamento, detereime un intre para expresar a miña opinión en poucas palabras. No ordenamento do mundo físico pódese observar que a muller, en canto a forza, é, en xeral, inferior ó home. É a Lei da Natureza e non parece que se vaia suspender ou revocar en favor da muller. Logo, non pode negarse certo grado de superioridade física, o cal constitúe unha prerrogativa nobre. Pero non contentos con esta preeminencia natural, os homes teiman en afundirnos inda máis para converternos simplemente en obxectos atractivos  para un anaco, e as mulleres, embriagadas pola adoración que baixo a influenza dos sentidos lles profesan os homes, non tratan de obter un interese duradeiro nos seus corazóns ou converterse nas amigas daqueles que atopan diversión na súa compaña.

Teño en conta unha inferencia obvia. Escoitei exclamacións contra das mulleres masculinas procedentes de toda parte, pero en que se basean? Se con esta denominación os homes queren vituperar a súa paixón pola caza, o tiro e o xogo, unireime coa maior cordialidade ó chamado, pero se vai contra a imitación das virtudes masculinas ou, falando con máis propiedade, da consecución de aqueles talentos e virtudes cuxo exercicio ennobrece o carácter humano, e eleva ás mulleres na escala dos seres animais, onde se as inclúe na humanidade, debo pensar que todos aqueles que as xulguen con talante filosófico teñen que desexar comigo que se volvan cada día máis e máis masculinas.

Esta exposición divide o tema de xeito natural. Primeiro considerarei ás mulleres como criaturas humanas que, en común cos homes, atópanse na terra para desenvolver as súas facultades; logo, sinalarei de forma máis particular as súas características.

Tamén desexo evitar un erro no que tropezaron moitos escritores respectables, porque a instrución que até agora se dirixiu ás mulleres máis ben foi aplicable ás señoras, agás o parecer o pequeno e indirecto que se verte a través de Sandford And Merton, pero ó dirixirme ó meu sexo nun ton máis firme, dedico unha atención especial ás  da clase media porque semellan atoparse nun estado máis natural. Quizais as sementes do falso refinamento, a inmoralidade e a vaidade teñan sido espalladas sempre polos poderosos. Seres débiles e artificiais, situados sobre os desexos e afectos comúns da súa raza de modo prematuro e antinatural, minan os alicerces mesmos da virtude e ciscan corrupción pola sociedade no seu conxunto. Como parte da humanidade, teñen o maior dereito á piedade; a educación dos ricos tende a volvelos vaidosos e desamparados e o desenvolvemento da mente non se fortalece mediante a práctica daqueles deberes que dignifican o carácter humano. Só viven para divertirse, e pola mesma Lei que produce invariablemente na Natureza certos efectos, pronto só abordarán diversións estériles.

Mais, como me propoño tratar separadamente os diferentes estratos da sociedade e o carácter moral das mulleres, de momento tal mención abonda; apenas aludín ó tema porque me parece que o significado dunha introdución é dar un breve cadro de contido que a obra presenta.

Espero que o meu propio sexo me escuse se trato ás mulleres coma criaturas racionais en vez de loubar as súas grazas fascinantes e consideralas como se estiveran nun estado de infancia perpetua, incapaces de valerse por si mesmas. Sinceramente desexo mostrar en que  consisten a verdadeira dignidade e a felicidade humanas. Quero persuadir ás mulleres para que traten de conseguir fortaleza, tanto de mente coma de corpo, e convencelas de que as frases suaves, o corazón impresionable, a delicadeza de sentimentos e o gusto refinado son case sinónimos de epítetos da fraqueza, e que aqueles seres que son só obxecto de piedade e desa clase de amor que se cualificou como a súa xemelga axiña se converterán en obxectos de desprezo.

Despois ó desbotar esas fermosas frases femininas que os homes usan con condescendencia para suavizar a nosa dependencia servil e ó desdeñar esa mente elegante e débil, esa sensibilidade exquisita e os modais suaves e dóciles que supostamente constitúen as características sexuais do recipiente máis fráxil, desexo amosar que a elegancia é inferior á virtude, que o primeiro obxectivo dunha ambición láudalle é obter o carácter dun ser humano, sen ter en conta a distinción de sexo, e que as consideracións secundarias deben conducir a esta simple pedra de toque.

Este é o bosquexo aproximado do meu plan, e se expreso a miña convicción coas enérxicas emocións que sinto cando penso sobre o tema, algúns dos meus lectores experimentarán o ditado da experiencia e a reflexión. Animada por este importante obxectivo, rexeitarei escoller as frases e pulir o meu estilo. Pretendo ser útil e a sinceridade farame máis natural, xa que ó  desexar persuadir pola forza dos meus argumentos en vez de deslumbrar pola elegancia da miña linguaxe, non perderei o tempo con circunloquios ou en fabricar expresións rimbombantes sobre sentimentos artificiais que proceden da cabeza e nunca chegan ó corazón. Traballarei nas cousas e non nas palabras, e desexosa de converter o meu sexo en membros máis respectables da sociedade, tratarei de evitar esa dicción florida que se deslizou dos ensaios ás novelas e destas ás cartas familiares e a conversación.

Eses pulcros superlativos, cando se escapan da lingua sen reflexión, vician o gusto e crean unha especie de delicadeza enfermiza que rexeita a verdade simple  e sen aderezo; e un diluvio de falsas sensacións e sentimentos desmesurados, ó afogar as emocións naturais do corazón, tornan insípidos os gozos domésticos que deberían suavizar o exercicio daqueles severos deberes que educan ó ser racional e inmortal para un campo de acción máis nobre.

A educación das mulleres, vense atendendo ultimamente máis ca en tempos anteriores. Emporiso, aínda se as considera un sexo frívolo e os escritores que tratan de que melloren mediante a sátira ou a instrución  ou ben as ridiculizan  ou amosan piedade. Sábese que adican moitos dos primeiros anos das súas vidas a adquirir unha noción superficial dalgunhas dotes; entrementres, sacrifícase o fortalecemento do corpo e a alma ás nocións libertinas de beleza, ó desexo de establecerse mediante o matrimonio —único modo no que as mulleres poden ascender no mundo. E como este desexo as fai simples animais, cando se casan actúan como se espera que o fagan as  criaturas; vístense, píntanse e alcúmanse coma criaturas de Deus. Certamente estes fráxiles seres só serven para un serrallo! Pódese esperar que gobernen unha familia con fundamento ou que coiden dos pobres infantes que traen ó mundo?

Logo, pode deducirse con exactitude da conducta presente do sexo, da inclinación xeneralizada cara o gozo que ocupa o lugar da ambición de daquelas paixóns máis nobres que abren e agrandan a alma que a instrución que recibiron as mulleres até agora só tivo, coa  implantación da sociedade cortés, a convertelas en obxectos insignificantes de desexo —simples propagadoras de parvos— Pode probarse que ó pretender adestralas sen cultivar o seu entendemento sacadas da esfera dos seus deberes, fanas parecer ridículas e inútiles cando pasa o breve florecemento da beleza, penso que os homes racionais me escusaran por intentar persuadilas para que se volvan máis masculinas e respectables.

Realmente a palabra masculinas é só un metemedos; hai pouca razón para temer que as mulleres adquiran demasiado valor ou forza, xa que a súa patente inferioridade con respecto á fortaleza corporal debe facelas en certo grado dependentes dos homes nas diferentes relacións da vida; pero, Por que debe aumentarse esta dependencia por prexuízos que poñen sexo á virtude e confunden as simples verdades con ensoños sensuais?

De feito, as mulleres atópanse tan degradadas pola mala interpretación das nocións sobre a excelencia feminina, que non creo engadir un paradoxal cando afirmo que esta debilidade artificial produce unha propensión a tiranizar e acolle a astucia, opoñente natural da forza, que as leva a completar o xogo con eses depreciables ademán infantís que minan a estima anque exciten o desexo. Que os homes se volvan máis castos e modestos, e se as mulleres non se fan máis sensatas na mesma proporción, quedará claro que posúen entendementos máis débiles.

Semella pouco necesario dicir que falo do sexo en xeral. Moitas mulleres teñen máis sentido que os seus achegados masculinos; e como nada pesa máis onde hai unha loita constante polo equilibrio sen que teña naturalmente maior gravidade, algunhas mulleres gobernan ós seus homes sen degradarse, porque o intelecto sempre gobernará.

Traducido por Martina Carracedo

Imaxe: https://rebelion.org/

As que seguides a esta vosa páxina con certa frecuencia, sabedes que levamos un tempo compartido publicacións sobre feminismo, que encetamos co libro de Nuria Varela: Feminismo para principiantes, e que nos fomos mergullando na vida e historia desas mulleres que dan en conformar o que se vén chamando; a primeira onda. Algunhas notariades a falta desta importantísima e fundamental autora dentro desa primeira etapa

Non, non nos esquecemos dela, pola contra ímoslle prestar unha atención moi especial. Cando iniciamos esta nosa andaina pola historia do feminismo, decatámonos de que moitos dos  libros fundamentais coma este “Vindicación dos dereitos da muller”, ou “Un cuarto de seu” de Virginia Woolf ou “O segundo Sexo” de Simonne de Beauvoir non están en galego,  ou polo menos nosoutras non fomos quen de os atopar

Pensamos en traducir nós mesmas algunha cousiña para o galego e empezamos con este de Mary, así sen apelido porque logo de ler e reler as súas palabras xa é como da familia.

Poida que algunhas lembredes unha homenaxe que lle fixeron hai uns anos coa colocación dunha estatua;  no  parque londinense de Newington Green, onde tivera a súa escola. Houbo lío coa boa da estatua porque nela Mary aparecía completamente núa. Sinceramente agora que coñecemos algo máis as ideas desta muller que defendía que as mulleres deberían cultivar o seu intelecto e non estar tan pendentes do seu físico, coidamos que esta estatua non lle había de aquelar.

Lin un comentario dunha tuitera que vos comparto porque me parece moi acertado:

“Cando finei tiña 38 anos,  sabedes?  estiven doente durante 10 semanas, tiña unha filla, o pilates non existía, así que o meu físico non era así exactamente.”

Na estatua,  como vedes,   aparece cunhas tetas completamente ergueitas, e moitas sabemos como se nos poñen as tetas as mulleres despois de parir, inchadas, con esas venas azuis que semellan as raíces dun carballo, e o abdome, esa barrighiña tampouco se semella a unhas cantas onzas de chocolate. Resumindo que non tería para nada ese físico co que a representaron  e sinceramente case parece que en lugar de lle facer unha homenaxe se mofaran dela.

Seguiremos falando de Mary en próximos días, para as que queirades afondar na súa historia deixo aquí un enlace a wikipendia:

https://gl.wikipedia.org/wiki/Mary_Wollstonecraft

Martina Carracedo

Facendo un resumo da  primeira etapa desta nosa  moi particular andaina pola historia do feminismo,  na cal viaxamos até Lesbos para coñecer a Safo a décima musa, a Venecia para saber de Christine de Pizán e seguila até París onde coñecemos a Olimpya de Gouges, de triste final, viaxamos a Inglaterra para saber de Mary Wollstonecraf e estudiar a súa obra; “Vindicación dos dereitos da muller”, atravesamos o Atlántico para escoitar a “Declaración de Seneca Falls” con Elizbeth Cady Staton e  as súas compañeiras, e sentimos a dor de Sojouner Truth cando berrou: “Acaso non son eu unha muller”, retornamos ó vello continente, concretamente, a nosa querida Galiza para descubrir unha ourensá de pro, Olimpia Valencia.

Descubrir todas estás mulleres (e moitas máis; non me daría a vida para nomealas a todas)  é esperanzador pero tamén triste.  A historia da muller está chea de maltrato, de desprezo, de abusos, de silencio imposto. Soubemos da desilusión das loitadoras na Revolución francesa, cando se toparon  con que todo aquilo polo que loitaban, era só para os homes, elas quedaron excluídas e mesmo moitas foron guillotinadas, ou encadeadas, ou tiveron que exiliarse. Igual sorte tiveron no continente americano aquelas que loitaron pola abolición da escravitude. Os logros conseguidos, en ámbolos dous casos, sempre as deixaba fóra, excluídas.

Xa rematamos de ler os dous primeiros libros que nos propuxemos: “Feminismo para principiantes” de Nuria Varela e “Ensayos sobre la  igualdad sexual” de  John Stuart Mill e Harriet Taylor Mill”. A achega de ambos os dous, foi coma unha marea viva que nos inundou con nomes de mulleres, as súas ideas, os feitos. Acáenlle as etapas do feminismo a denominación de ondas; porque realmente eso é o que eu sentín; coma unha xigantesca onda, casemente un tsunami que me envolveu, e parecía querer afogarme, pero que unha vez recuperada a respiración sentes os folgos que da  saber que sempre houbo mulleres loitadoras importantes, que levantaron a voz ou a pluma en nome de aquelas que por estar máis escravizadas ca elas non eran quen de facelo.

Finalizamos esta etapa nomeando dous filósofos que defenderon o feminismo:

Poullain de la Barre, e John Stuart Mill.

Poullain de la Barre consíderase o primeiro filósofo que cuestionou o patriarcado e a súa obra filosófica céntrase neste tema, que se reflicte fundamentalmente en tres tratados:

“Da igualdade dos sexos”, “Da educación das damas”,”Da excelencia dos homes contra a igualdade dos sexos”

·

Cunha diferencia de 150 anos atopamos a John Stuart Mill, pensador, político, economista e filósofo inglés autor xunto coa súa muller Harriet Taylor de: “Tratado da escravitude feminina”. Foi elixido para o Parlamento británico no 1866, onde presenta unha emenda a favor do voto feminino, asinada por 1.500 mulleres, que foi rexeitada. Un ano máis tarde, propón que na Lei electoral se substitúa a palabra “home” por “persoa”  para que así as mulleres puidesen exercer o dereito ó voto. Non tivo éxito e inda houbo que esperar uns anos para que ás británicas se lle recoñecese este dereito.

E seguimos...

Martina Carracedo (15/02/2021)

Seica onte foi o día da ciencia (creo) máis todos os días son bos para reivindicar a #mulleres sobresaíntes na #ciencia ou en calquera outra disciplina, mulleres que, por desgracia, son descoñecidas para a maioría de nosoutras.

De entre todas as moitas que podería achegar, elixín estoutra Olimpia que tivo máis sorte que aqueloutra Olympia de Gouges que como vos comentaba noutra publicación acabou cos seus ósos na guillotina aínda que esta, por mor de apoiar ó #PartidoGaleguista, tamén pasou pola cadea do #franquismo aló polo ano 1937.

Quizais tamén elixín esta Olimpia por ter, ela, nacido en Baltar, un pobo que eu visitaba con certa frecuencia, antes deste illamento forzado, por ter moi preto, nun fermoso pobo de nome Niñodaguia, agarimado pola fantástica #SerradoLarouco (E non, non se traduce para o castelán como “el niño de la guía”) unha das miñas mellores #amigas.

Esta nosa Olimpia naceu en Baltar, como digo, aló polo 14 de decembro de 1898, foi a primeira #galega titulada en medicina no noso país. Din co seu expediente académico foi de todo brillante, cun lote de matrículas de honra e premio extraordinario. Mais con todo, a súa condición de muller impediulle elixir a especialidade que ela quería; a pneumoloxía, seica non estaba ben visto que as mulleres atenderan homes, e tivo que conformarse coa xinecoloxía.

Muller de inquietudes culturais vinculada a Galicia e poren relacionada con intelectuais galeguistas, en xuño de 1931 aceptou encabezar un chamamento de apoio ós candidatos galeguistas pola provincia de Pontevedra e outro en xuño de 1936 en prol do SI no plebiscito do #EtatutoGalego, ambos os dous documentos estaban asinados só por mulleres. En febreiro de 1937 foi detida e pasou uns días na cadea acusada de pertencer ó Partido Galeguista e de ter tratado con xente de esquerdas.

Gracias a informes favorables e algún “donativo” saíu en liberdade. Mais os anos seguintes foron duros, acusada de “roxa” moitas persoas deixaron de asistir a súa consulta. Olimpia Valencia seguiu a traballar con máis de oitenta anos na súa consulta particular, na liña dunha vida austera dedicada á profesión e ó estudo. Morreu en Vigo no verán do ano 1987.

Martina Carracedo

información obtida:https://gl.wikipedia.org/wiki/Olimpia_Valenciawww.gciencia.com

«Así berrou Sojourner Truth, (1797–1883), esclava do Estado de Nova York, logo de acadar a súa liberdade en 1828, e decatarse de que as súas cadeas eran dobres por ser negra e muller.

«Acaso no soy una mujer? ¡Mírenme! ¡Miren mis brazos! (Y mostró su brazo derecho al hombro, mostrando su tremendo poder muscular). ¡He arado y sembrado, y trabajado en los establos y ningún hombre lo hizo nunca mejor que yo! Y ¿Acaso no soy una mujer? Puedo trabajar y comer tanto como un hombre si es que consigo alimento-y puedo aguantar el latigazo también! Y ¿acaso no soy una mujer? Parí trece hijos y vi como todos fueron vendidos como esclavos, cuando lloré junto a las penas de mi madre nadie, excepto Jesucristo, me escuchó y ¿acaso no soy una mujer?»

O aire empeza a estar preñado de verbas de #muller; Safo, Cristine, Mary, Olimpya, Elizabeth,  Emily,  así sen apellidos, porque empezan a ser para min como da familia máis achegada. Tantas e tantas (e iso que inda nos empezamos cos últimos tres séculos), agachadas durante anos,  séculos aínda,  das que apenas empezamos a saber algo, a xente do común coma min.

A #historia cóntase mal, e a das #mulleres está moi mal contada #amigas miñas, hai un lote de séculos escuros, durante os que pretenderon agachar a #voz, as demandas, a #loita das mulleres, e non sexamos ilusas, isto non acontece porque si, acontece porque interesa  que isto sexa así, porque alguén sae moi pero que moi beneficiado.

Cada unha destas mulleres que vou descubrindo que vou coñendo que vou escoitando é coma se me fora colocando unha pluma no lombo,  e son tantas, e as plumas son tan abondosas que  empezo a notar como se me estiveran  medrando ás.

Como cantan  Mon Laferte e Vivir Quintana nesta marabillosa canción que é un himno para todas as mulleres.»

https://www.youtube.com/watch?v=FOzj841TWTY&ab_channel=SomosElMedioTV

Martina Carracedo

(11/02/2021)

Hoxe imos trasladarnos ó continente americano concretamente a un pequeno pobo do estado de Nova York. Alí  tivo lugar o que se chama “A Declaración de Seneca Falls” era o ano de 1848. A reunión foi convocada por Elizabeth Cady Stanton (outra descoñecida e interesantísima muller, falaremos dela un outro día)  e tivo lugar os días 19 e 20 de xullo,  esta convención pode considerarse o primeiro foro público e colectivo das #mulleres.

O texto foi aprobado por unanimidade polas sesenta e oito mulleres e trinta e dous homes convocadas de distintos movementos e asociacións poíticas próximos ós movementos #abolicionistas, agás o apartado referente ó dereito ó voto. Seica inda moitas delas non estaban convencidas da súa reinvindicación e da súa oportunidade.Esta declaración está considerada como o texto fundacional do #feminismo como movemento social. Non o vou copiar todo porque é bastante longo e podedes lelo na wikipendia e aínda noutras moitas páxinas.Pero si me gustaría compartir este pequeno parágrafo e algún dos puntos máis salientables:

«A historia da humanidade é a historia das repetidas vexacións e usurpacións perpetradas polo home en contra da muller, co obxectivo directo de establecer unha #tiranía absoluta sobor dela. Para demostralo imos presentar estes feitos ó inxenuo mundo.

Nuna se lle permitiu á muller o goce do dereito inalineable do voto.

Obligárona a acatar leis en cuxa colaboración non tivo participación ningunha.

Denegáronlle dereitos recoñecidos ós homes máis iñorantes e inmorais, tanto americanos coma extranxeiros.

Se está casada, e coma se estivera civilmente morta, antes os ollos da lei.

Desposuírona de todo dereito á propiedade, aínda ós xornais que ela mesma gaña.

Negóuselle a oportunidade de recibir unha #educación completa, pechándolle o acceso a todas as universidades.

Rematamos cunha resume de intencións moi interesante:

«Ó emprender a gran tarefa que temos diante nosa, vislumbarmos moitas interpretacións erradas, terxiversacións e escarnios, para acadar o noso obxectivo debemos utilizar todos os medios ó noso alcance. Utilizaremos respresentantes, difundieremos folletos, presentaremos as nosas peticións ó Estado e ás lexislaturas nacionais, e esforzarémonos para conseguir que púlpitos e prensa estean da nosa parte. Agardamos que  a esta Convención lle sigan outras convenccións en todo o país».

Martina Carracedo

Atención o artigo X

(Redactada en 1789 por Olympe de Gouges para ser decretada pola Asamblea Nacional Francesa)

Todas lembraredes aquelas tres importantes palabras da Revolución Francesa: #Liberdade, #Igualdade e #Fraternidade.

Pois as #mulleres que axudaron nesa Revolución, tiveron que sufrir o enorme desengano que supoxo o decatarense que todo iso da igualdade e da liberdade e demais non era para elas, pero non se achantaron, como podemos comprobar con esta declaración de dereitos. Quizais mañán falaremos do destino da súa autora, outra muller excepcional; Olympe de Gouges.

«PREÁMBULO:
As nais, fillas, irmáns, representantes da nación, piden seren constituídas en Asamblea Nacional. Por considerar que a ignoracia, o esquecemento ou o desprezo dos dereitos da muller son as únicas causas dos males públicos e da corrupción de 105 gobernos, veñen de resolver expoñer nunha declaración solemne, os dereitos naturais, inalienables e sagrados da muller a fin de que esta declaración, constantemente presente para todos os membros do corpo social lles lembre  sempre os seus dereitos e deberes a fin de que os actos do poder das mulleres e os do poder dos homes poidan ser, en todo intre, comparados co obxectivo de toda institución política e sexan máis respectados por ela, co fin de que as reclamacións das ciudadanas, fundadas a partires de agora en principios simples e indiscutibles , se dirixan sempre ó mantemento da constitución, dos bos costumes e da felicidade de todas. En consecuencia, o sexo superior tanto en beleza coma en coraxe, nos sufrimentos maternos, recoñece e declara, en presencia e baixo 105 auspicios do Ser Supremo, os Dereitos seguintes da Muller e da Cidadana.

ARTIGO PRIMEIRO.
A muller nace libre e permanece igual que o home en dereitos. As distincios sociais só poden estar fundadas na utilidade común.

ARTIGO SEGUNDO.O obxectivo de toda asociación política é a conservación dos dereitos naturais e imprescriptibles da Muller e do Home, estes dereitos son a liberdade, a propiedade, a seguridade e, sobre todo, a resistencia á opresión.

ARTIGO TERCEIRO.O comezo de toda soberanía reside esencialmente na Nación, que non é máis que a reunión da Muller e do Home: ningún corpo, ningún individuo, pode exercer autoridade que non emane deles.

ARTIGO CUARTOA liberdade e a xustiza consiste en devolver todo o que pertence ós outros; así, o exercicio dos dereitos naturais da muller só teñen por límite a tiranía perpetua que o home lle opón; estes límites deben ser corrixidos polas leis da natureza e da razón.

ARTIGO QUINTO.As leis da natureza e da razón prohiben todas as accións prexudiciais para a Sociedade: todo o que non estea prohibido por estas leis, prudentes e divinas, non pode ser impedido e ninguén pode ser obrigado a facer o que elas non ordeen.

ARTIGO SEXTOA lei debe ser a expresión da vontade xeral; todas as Cidadás e todos os Cidadáns deben participar na sua formación persoalmente ou por medio de representantes. Debe ser a mesma para todos; todas as cidadás e todos os cidadáns, por seren iguais ós seus ollos, deben ser igualmente admisibles a todas as dignidades, postos, empregos públicos, segundo as súas capacidades e sen máis distinción que o das virtudes e talentos.

ARTIGO SÉPTIMO.Ningunha muller se atopa eximida de ser acusada, detida ou encadeada nos casos determinados pola Lei. As mulleres obedecen coma os homes esta lei rigorosa.

ARTIGO OITAVO.A Lei só debe establecer penas estricta e evidentemente necesarias e ninguén pode ser castigado máis ca en virtude dunha Lei establecida e promulgada anteriormente ó delito e legalmente aplicada ás mulleres.

ARTIGO NOVENO.Sobre toda muller que fose declarada culpable caerá todo o rigor da Lei.

ARTIGO DÉCIMO.Ninguén debe ser molestado polas súas opinións, incluso fundamentais; a muller ten dereito de subir ó cadalso; debe ter tamén igualmente o de subir á Tribuna con tal de que as súas manifestacións non alteren a orde pública establecida pola Ley.

ARTIGO DECIMOPRIMEIRO.A libre comunicación dos pensamentos e das opinións é un  dos  dereitos máis prezados da muller, xa que esta liberdade asegura a lexitimidade dos pais en relación cos fillos. Toda cidadá pode, logo, dicir libremente: Eu son a nai dun fillo que vos pertence sen que un prexuizo bárbaro a force a disimular a verdade, coa salvedade de responder polo abuso desa liberdade nos casos determinados pola Ley.

ARTIGO DECIMOSEGUNDOA garantía dos dereitos da muller e da cidadá implica unha utilidade maior; esta garantía debe ser instituida para vantaxe de todos e non para utilidade particular de aqueles ós que lle foi confiada.

ARTIGO DECIMOTERCEIROPara o mantemento da forza pública e para os gastos de administación, as contribucións da muller e do home son as mesmas; ela participa en todas as prestacións persoais, en todas as tarefas penosas, xa que logo, debe participar na distribución dos postos, empregos, cargos, dignidades e outras actividades.

ARTIGO DECIMOCUARTOAs Cidadás e os cidadáns teñen o dereito de comprobar, por eles mesmos ou por medio de representantes, a necesidade da contribución pública. As cidadás, somente poden aprobala se se admite un reparto igual, non só na fortuna senón tamén na administación pública, e se determinan a cota, a base tributaria, a recadación e a duración do imposto.

ARTIGO DECIMOQUINTO.A masa de mulleres, agrupada coa dos homes para a contribución, ten o dereito de pedir contas da súa administración a todo axente público.

ARTIGO DECIMOSEXTOToda a sociedade na que a garantía dos dereitos non estea asegurada, nin a separación de poderes determinada, non ten constitución; a constitución é nula se a maioría dos individuos que compoñen a Nación non colaborou na súa redacción.

ARTIGO DECIMOSÉPTIMO.As propiedades pertencen a todos os sexos reunidos ou separados; son, para cadaquén, un dereito inviolable e sagrado; ninguén pode ser privado dela como verdadeiro patrimonio da natureza agás que a necesidade pública, legalmente constatada, o esixa dun xeito evidente e baixo a condición dunha xusta e previa indemnización.

Martina Carracedo (12/01/2021)